2019 AgBot ਚੈਲੇਂਜ

ਈਸਟ ਹਾਈ ਸਕੂਲ

Denver, Colorado (2014-2018) ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਈਸਟ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸਮੇਂ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਮِل ਰਹਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਕਲੱਬ, ਐਂਜਲਬੋਟਿਕਸ। ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਤਕ਼ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਮِل ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਾਕਰ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਲੱਬ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ FIRST ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ (FRC) ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਕੈਨਿਕਲ ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਿੰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਐਂਜਲਬੋਟਿਕਸ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ CAD ਟੂਲਾਂ, 3D ਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਉਪਕਰਨ ਵਰਤਣੇ ਸਿੱਖੇ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਖੇ ਸਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ STEM ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੁਆਂਟਮ ਫਿਜਿਸਿਸਟ ਬਣਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ AP Physics ਅਤੇ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਫਿਜਿਕਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਕੈਨਿਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੁਹਾਰਤ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ Raspberry Pi ਲਈ Python ਕੋਡ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ AP Computer Science ਵਿੱਚ Java ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈ। ਇਮਤਿਹਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, Mr. Nagel, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਟੈਸਟ ਸਕੋਰਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਿਗਰੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ ਇੱਕ ਫਾਉਂਡਰ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ।

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਰਸਵਰਕ ਦੀ ਮੰਗ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਡੁੰਗਲ ਪੀੜ੍ਹ੍ਹ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਐਂਜਲਬੋਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮِل ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਜਜ਼ਬਾ ਜਗਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਾਲਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮِل ਹੋਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਐਸਾ ਕੰਪਨੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਨਾਲ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰੇ।

ਸਕੂਲ ਆਫ ਮਾਈਂਸ

East High School ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕੋਲੋਰਾਡੋ ਸਕੂਲ ਆਫ ਮਾਈਂਸ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਵਿੱਚ ਬੈਚਲਰ ਦੀ ਪੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ (2018-2022)। ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ ਸੈਮੇਸਟਰ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ Mines ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਕਲੱਬ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਗਰੁੱਪ AgBot ਵੇਖਿਆ।

AgBot ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਕਲੱਬ ਸੀ ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਰੋਬੋਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਜੋ 2019 agBots Weed and Feed Competition ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਚੈਲੇਂਜ ਸਨ:

ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼
ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਰਾਹੀਂ ਨਵੇਂ ਫ਼ਸਲ ਤਿੱਕੜੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ

ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਚੈਲੇਂਜ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ Mines ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੀ ਜੋ agBot ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੀ ਕਿ Mines ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਕਲੱਬ ਕਿਸੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸੰਬੰਧੀ ਚੀਜ਼ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਭਰਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ।

ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ। ਇਸ ਲਈ AgBot ਘਰੇਲੂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਿੰਗ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੋਬੋਟ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਾਦੇ-ਦਾਦੀ ਵਰਗੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਸੀ।

ਵਿਕਾਸ

AgBot ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ Python, Ubuntu, ਅਤੇ ROS ਵਿੱਚ ਡੁੱਕਿਆ। FRC ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ Java ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਖੇਤਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ Python ਅਤੇ Ubuntu ਵਰਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ROS ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ROS ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸਿੱਖਣਾ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ Python environment ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ Lidar ਨੂੰ ਉਪਯੋਗੀ ਡਾਟਾ ਭੇਜਣ ਲਈ ਉਸ ROS ਨੋਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਕਾਰਜ ਇੱਕ ROS ਨੋਡ (end_detector) ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ ਜੋ Lidar ਡਾਟਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪਤਾ ਲਗਾ ਸਕੇ ਕਿ ਰੋਬੋਟ ਕਿਸੇ ਫਸਲ ਦੀ ਕਤਾਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

Lidar ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਡ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਡੀਬੱਗਿੰਗ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਸਾਰਾ ਕੋਡ C++ ਜਾਂ Python ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ Python। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਮੇਰਾ ਕੋਡ ਸਿਰਫ Python ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਕੰਪਸ ‘ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ ਬੇਤਰਤੀਬ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੈਚਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਲਾਜ਼ਿਕ ਨੂੰ ਟੈਸਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ Lidar ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਟੈਂਡ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਰੋਂ ਰੋਲ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੇਖਦਾ ਕਿ ਕੋਡ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਖੀਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਘੰਟਿਆਂ ਅਤੇ ਡੀਬੱਗਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਆਪਣੇ ਟੈਸਟ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।

ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਅਕਸਰ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਅਤੇ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ। ਕਤਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਅਸਲ ਲਾਜਿਕ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ‘ਤੇ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਮੈਂ ROS ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ Jetson ਬੋਰਡ ‘ਤੇ live Lidar ਡਾਟਾ ਨਾਲ ਨੋਡ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਡੀਬੱਗ ਕਰਨ ਤਕ਼ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ Java ਦੀ ਥਾਂ Python ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਿਫੌਲਟ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਅਤੇ, 2025 ਤੱਕ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਜਾਂ ਕਾਰਜ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਡ ਬੇਸ ਲਈ Java ਵਰਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਟੀਮ ਅਤੇ ਟੈਕ ਸਟੈਕ

ਅਸੀਂ Ubuntu 16.04 Xenial ਨਾਲ ROS Kinetic ਅਤੇ Python 2.7 ਨੂੰ ਇੱਕ Nvidia Jetson TX2 ‘ਤੇ ਚਲਾਇਆ ਜੋ ਇੱਕ Hokuyo URG 04LX UG01 Lidar ਨਾਲ ਇੰਟਰਫੇਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ Arduino(s) ਸਨ ਸੈਂਸਰ ਇਨਪੁਟ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ultrasonic range finders। ਸਾਡਾ ਕੋਡ ਧਾਰਣਾ (perception), ਨੈਵੀਗੇਸ਼ਨ, ਕੰਟਰੋਲ, ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਅ (spraying) ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਪੋਜ਼ਟਰੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ: GitHub ਰਿਪੋ. ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੋਡ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ: end_detector.py। ਹੇਠਾਂ ਰੋਬੋਟ ਦੇ ਮੁੱਖ ਘਟਕਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਹੈ:

Ubuntu 16.04 Xenial
ROS Kinetic Kame
Python 2.7
Nvidia Jetson TX2
Hokuyo URG-04LX-UG01 Lidar
Arduino Uno & Mega
DC Motors, Encoders, Motor Controllers, Battery, etc.

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਟੀਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਾਂਅ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ:

Tyler ਕਲੱਬ ਦਾ ਲੀਡਰ ਅਤੇ ਫਾਊਂਡਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। Zachary ਕਲੱਬ ਲਈ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਦਾ ਲੀਡ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਅਤੇ ROS ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਆਭਾਰੀ ਹਾਂ।

ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ Kevin Barnard ਅਤੇ Amit Rotem। ਪਰ ਦੁਰਭਾਗੇਵਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੂਲ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਅਤੇ ਸੰਪਰਕ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਕਿਉਂਕਿ ਕਲੱਬ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਏ ਪਾਛੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਰੋਬੋਟ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੱਸਾ weekend ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦੇਰ ਤੱਕ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਡਿਗਰੀ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ AgBot ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਮੇਹਨਤ ਕਰਕੇ ਸਮਭਾਲਿਆ।

ਸਫਰ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ

ਇਸ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ ਉਹ ਸੀ ਖੁਦ ਸਫਰ। ਮੁਕਾਬਲਾ West Lafayette, Indiana ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਡੂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਕੈਂਪਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ Mines ਦੀਆਂ ਫਾਈਨਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਿਲਕुल ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਸ ਨਰਕ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅਸੀਂ Golden, Colorado ਤੋਂ Tyler ਦੀ ਟਰੱਕ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਇੰਡਿਆਨਾ ਤਕ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਬੋਟ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਟੂਲ ਵੀ ਲਿਜਾ ਸਕੀਏ। ਮਜ਼ੇ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰਾਈਵ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈੱਕ ਕੀਤਾ — ਰੋਬੋਟ, ਟੂਲ, ਬੈਟਰੀਆਂ, ਕੰਪਿਊਟਰ, ਸਭ ਕੁਝ — ਅਤੇ Golden, Colorado ਤੋਂ West Lafayette, Indiana ਤਕ ਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਗਜ਼ ‘ਤੇ ਇਹ 18 ਘੰਟੇ ਦੀ ਡਰਾਈਵ ਹੈ। ਗੈਸ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ-ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਲਗਭਗ 20 ਜਾਂ 22 ਘੰਟੇ ਲੱਗੇ।

Tyler ਨੇ ਸਾਰੀ ਡਰਾਈਵ ਦੌਰਾਨ ਚਲਾਈ, ਕੌਫੀ ਮਾਨਸਟਰ ਡ੍ਰਿੰਕਸ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਟੀਮਮੇਟ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਪਰ ਉਹ ਫੋਟੋਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਲੈ ਲਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਰੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਬੰਦ ਗੈਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਤਾਰਪ ਖਰੀਦਣਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਬੋਟ ਦੀ ਸ਼ੁਠਿਆਵਟ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਇਹ ਝੁੱਲਦਾਰ ਸੀ, ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸੀ, ਇਹ ਕਾਲਜ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪੁੱਜੇ, ਅਸੀਂ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੈਨੀਪੀ ਸੈੱਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਟੂਲ ਲਗਾਏ। ਮੈਂ ਕੋਡ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਨ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੋਬੋਟ ਨੂੰ ਡੀਬੱਗ ਕਰਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਠੰਡੇ ਰੋਬੋਟ ਬਿਲਡ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।

ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤੇ?

ਨਹੀਂ

ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਣ ‘ਤੇ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਸਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਐਸਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਟੀਮਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਟਾਰਟਅਪ ਤੋਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਰਿਸਰਚ ਲੈਬਜ਼ ਤੋਂ। ਕੁਝ ਕੋਲ ਪੂਰਾ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸਹਿਯੋਗ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਛੋਟੀ ਅੰਡਰਗ੍ਰੈਜੂਏਟਸ ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਸੀ ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ Python Lidar ਡਾਟਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ‘ਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ।

ਸਾਡੇ ਰੋਬੋਟ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਝੁੱਲਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਟੀਮ ਦੇ ਕਈ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ। ਕੁਝ ਤੋ ਆਏ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਫਾਈਨਲ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰੋਬੋਟ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਸੀ।

ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਰੁਕੇ ਰਹੇ

ਮੈਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ… Tyler ਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ… ਅਤੇ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ!

ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਗਰ ਰੋਬੋਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ROS, ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਡੀਬੱਗਿੰਗ, ਤਣਾਅ ਹੇਠ ਸਿਸਟਮ ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੇਖਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ, 2025 ਤੱਕ

2019 ਸੀਜ਼ਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, AgBot ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ COVID ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ Mines ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਲੱਬ 1-2 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ “normal” ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਮੈਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਹ ਹੁਣ 2025 ਹੈ, ਅਤੇ ਐਗਬੋਟ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦਾ/ਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਬੋਟਿਕਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੌਕਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਈਬੇ ਵਿੱਚ ਬੈਕਐਂਡ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਐਸੇ ਸਰਵਿਸਾਂ ਤੈਨਾਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਡੇਟਾ ਸੈਂਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲੀਅਨਜ਼ ਦੀਆਂ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ ਨੂੰ ਇਨਜੈਸਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਸਟਾਰਟਅਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਏਆਈ ਆਟੋਮੇਟਡ ਸਾਈਬਰਸਿਕਿਊਰਿਟੀ ਪੇਨੇਟਰੇਸ਼ਨ ਟੈਸਟਿੰਗ ਬਣਾਉਣ ‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਨੋਟੀਫਾਈ ਸਾਇਬਰ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ Docker, Kubernetes, Postgres ਅਤੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਏਆਈ ਇਨਫ੍ਰਾਸਟਰਕਚਰ ਲਈ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।

ਪਰ ਐਗਬੋਟ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਤਣਾਅ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਲਾਸ ਜਾਂ ਟਿਊਟੋਰਿਯਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਿਖਾਇਆ। ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਜਾਂ ਕਾਫੀ ਫੰਡਿੰਗ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਬਣਾਉ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।

2019 ਐਗਬੋਟ ਟੀਮ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ। ਉਸ 2019 ਰੋਡ ਟ੍ਰਿਪ ਨੂੰ, ਉਸ ਟਾਰਪ ਨੂੰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬੰਦ ਗੈਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ ਰਾਤਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਬੜੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਗੇ ਵਧਾ ਸਕਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਣ।